Петар Георгиевски – Камиказа е име кое ретко кој не го знае, македонски музичар, глумец, спортист, основач и менаџер на КЛС Евентс, а со децении е нераскинливо поврзан и со моторите, патувањата и мотоциклистичкиот живот во Македонија. Илјадници километри, безброј патувања, различни мотоцикли, дожд, сонце, падови, станувања и спомени кои тешко можат да се соберат во еден текст.
Но една бројка сепак кажува многу.
Перо е на само 2.143 километри од неверојатни 1.000.000 километри поминати на мотоцикл.
По тој повод, на својот Facebook профил сподели текст кој одлично објаснува зошто за вистинскиот моторџија мотоциклот никогаш не е само превозно средство.
Го пренесуваме во целост:
„БРМ, БРМ... Мотори, мотори...“
Живот што многумина нема да го разберат:
Поседувам мотоцикл поради личен животен избор. Ги имав разни, со секоја кубикажа и брзина. Од Солекс, преку Пони Експрес, Аутоматик, Крос Јуниор, Томос Т15, па Јамахи, Хонди и, во последно време и со најмногу километри, неколку BMW.
Еден ден, кога ќе бидам многу стар и повеќе нема да можам да возам, оној последниот ќе биде во мојата гаража како трофеј од моите спомени на дејгиди, луди години на две тркала. А ги има, богами, еден „трилион“.
За сите овие години и патешествија сретнав луѓе кои ме научија на многу нешта, бидејќи го делат истиот дух и љубов со мене. Некои поднаучија и нешто од мене.
Се мачам, возам по 1.000 и кусур километри дневно...
Ладно ми е...
И многу жешко...
Ме врнело дожд...
Ме лупал град и што ти уште не...
И морам да признаам, на моменти се плашев и се наоѓав во, така речи, „безизлезни“ ситуации...
Паѓав и станував, повеќе пати...
Но, исто така, се смеев гласно на ветерот и уживав во секој миг.
Илјада пати си зборував со себе во кацигата, сам, и им простував на оние што не ми мислеле добро.
Пеев и викав од радост како чукнат.
И да... понекогаш плачев, што од радост, што од среќа.
Видов прекрасни места и осетив слобода каква со зборови не може да се опише.
Застанував многу пати за да уживам во прекрасните пејзажи и видици кои Бог ги распослал насекаде по светот.
Разговарав со стотици истомисленици, а кога не разговаравме, туку се разминувавме, сите до еден со крената рака се поздравуваме.
Пристигам дома по сите „пустоловини“ со чувство на апсолутен мир и спокој во срцето и душата.
Многу пати знаев колку е опасно, но знаев и дека храброст е да се победи чувството на страв и да се излезе од „комфор“ зоната.
Секогаш кога тргнувам со моторот на долг пат, ме обзема некое чудно чувство на слобода, спокој и мир.
Ги трошам парите што ги немам, се откажувам од многу работи, но сето тоа, на крајот од денот, вреди бидејќи сум побогат за уште едно патешествие и искуство, исполнето со возбуда, истрајност и љубов.
Мојот мотор не е превозно средство, туку парче челик, алуминиум и пластика со тркала, со кое Бог ме благословил и ми дал ретка прилика со секој изминат километар да се чувствувам поблиску до него, а притоа да станам уште подобар и посреќен човек, бидејќи моторот и јас тогаш сме едно.
Сполај ти, Боже, за шансите и убавините.
Нека ангелите ме чуваат мене и моите пријатели мотористи, каде и да сме. Да ни дадат верба, надеж и љубов за подобро утре со секој изминат километар.
П.С. Се ближат моите 1.000.000 километри. Уште само 2.143 km. Мислам дека другата година ќе правам „прослава“, а можеби и оваа.
И да, единствено верен му останав на моторот. Сè друго се менуваше, порано или подоцна.
Петар Георгиевски – Камиказа
Коментари